მომხედე! ახლა ერთგულება ისე მჭირდება, გავნიავდები, გავქარდები ზეცაში ვიდრე, მომხედე ახლა, შეგრძნებების ცეცხლი ღვივდება, და შენსკენ ისევ გაგუდული ძახილით მიწვევს. გადავცდით მზისგან აყვავებულ თოვლიან ხეებს, დროსაც ვაჩუქეთ ფრაზები და სივრცეს ვერწყმებით, ჩვენ ჰაერი გვაქვს საერთო და მთლიანობისთვის, როგორც არასდროს, ახლა ისე გვჭირდება ფრთები. ისუნთქე ჩემით, საფეთქელზე დამაწვი ბაგე, რომ მერე ჩვენი შემოდგომის ფოთლებს ვეურჩო, რომ ვიკამათოთ, დამაჯერე, როგორ გაკლივარ, ვიეგოისტებ და ათასჯერ გეტყვი - მე უფრო. მომხედე ახლა, საზღვრებიდან როცა გავდივარ, არდაბრუნების აპათია არ დამეუფლოს... 

ღმერთო, ყველაფერი უხმოდ როგორ ხდება, როგორ გშორდები და გხვდები, როგორ მიატოვა სულმა სამყოფელი, როგორ ვცოცხლდები და ვკვდები... როგორ წაიშალა ზღვარი და საზღვარი, მე და შენ ნეტავ სად ვსახლობთ, ვისწრაფვით ყოველთვის, როდესაც შორსა ვართ, გავრბივართ, როცა ვართ ახლოს... აღარ მაქვს სხეული, ო, თქვენ ვერ გაიგებთ, ამ სულის სევდას და ნაღველს, სიცოცხლის, სიკვდილის, ცხოვრების კანონებს ერთი ხელის მოსმით ვარღვევ. ღმერთო, ყველაფერი ისე როგორ ხდება, რომ აღარ მჭირდება სიტყვა, მე მესმის თვალების, ხელების, ღიმილის, იმის, რაც არასდროს გითქვამს.

01.01

დღეს შენი დღეა.... და ამიტომაც მე ვერ დავრჩები შენთან უბარი... თუმცა ვერ შედგა ჩვენი თანხმობა _ ვერც _ დიალოგი, ვერც _ საუბარი...

ჩემი სიჩუმის წამიც დამდგარა, არაფერს შევცვლი... იყოს, რაც არის... მე საშიში ვარ ახლა, რადგანაც გადამდები ვარ, როგორც ხანძარი.

ვერ მოგიბეზრე... შენი დუმილით ისევ მოვქარგე ჩემი ცხოვრება, ვერ ამოგაშრე და ყველა სიტყვა ლექსებში ისევ მევიწროვება.

შენ ამ სიტყვებსაც, როგორც ყოველთვის, არ დაიჯერებ, მტანჯავ ეჭვებით... მე კი არ ვიცი, რატომ და რისთვის, მაგრამ ვერასდროს გადაგეჩვევი...

დღეს შენი დღეა და ფურცელს ვავსებ, ანდა, უბრალოდ, შენთვის ვარაკობ... დღეს შენი დღეა და მინდა ასე გათენებამდე გელაპარაკო

gamomagvidze

გამომაღვიძე, თუკი ჩამთვლიმა, ამ ფიქრის გორებს როცა გადავალთ, გთხოვ, შემახსენე, სადაც ჩავდივართ, და ბარემ ისიც_ვინ ვარ, სადა ვარ...

გამომაღვიძე... და ვიდრე მძინავს, ვიდრე სული და ხორცი მშვიდდება... არსად წახვიდე, თორემ უშენოდ დედამიწაზე შემეშინდება...